ಕಾಮದ ಕೆಸರಿಂದ ಹುಟ್ಟಿ

ಕಾಮದ ಕೆಸರಿಂದ ಹುಟ್ಟಿ
ಬಂತು ಎಂಥ ವಿಮಲವು,
ಪ್ರೀತಿಯೆಂಬ ವಿಮಲವು !

ಗಾಳಿಯೊಡನೆ ಕೂಡಿಯಾಡಿ
ಜೇನುಹಾಡುಗಳನು ಹಾಡಿ,
ಗಾನದೆಲೆಯ ಕೆರಳಿಸಿ
ದುಂಬಿದುಂಬಿಯೆದೆಯಲಿ;
ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಬಾನಿನತ್ತ
ನೋಡಿ ಕಮಲವಾಯ್ತು ಮತ್ತ;
" ನನ್ನ ನಾಡು ಬಾನು ದಿಟ;
ನನ್ನ ನೆಲೆಯೆ ಮುಗಿಲ ದಿಟ;
ಸಾಕು ಕೆಸರು-ಕೊಳೆ-ಸಂಕಟ "
ಎಂದು ಕುಣಿದುದುದು ಧಿಂಕಿಟ.

ಕುಣಿದು ಕುಣಿದು ಕೆಸರ ಬಿಟ್ಟು
ಮೇಲೆ ಬಂತು ಕಮಲವು !
ಬಾಡಿ ಬಿಸಿಲಿನುರಿಗೆ ಸುಟ್ಟು
ಬತ್ತಿಹೋಯ್ತು ಕಾಯವು.
ಗಾಳಿ ಸರಸವಾಡಲಿಲ್ಲ;
ದೂರಬಾನಿನುರಿವ ಕಣ್ಣು
ತಂಪನೊಸೆದು ನೀಡಲಿಲ್ಲ !
ಗಂಧವಿಲ್ಲ, ಚಂದವಿಲ್ಲ,
ಕಮಲ ಬರಿಯ ಕಾಷ್ಠವು.
ಕೆಸರಿಲ್ಲದೆ ಕಮಲವುಂಟೆ ?
ಎಂದುದಖಿಲಸೃಷ್ಠಿಯು !

-ಎಮ್. ಗೋಪಾಲಕೃಷ್ಣ ಅಡಿಗ