ಸಿ 1500 ಇಂದ 500 ಬಿ.ಸಿ. ಭಾರತ

                                                                     ಸಿ 1500 ಇಂದ ಸಿ. 500 ಬಿ.ಸಿ.

                                                                    

 

ಸುಮಾರು 1500 ಕ್ರಿ.ಪೂ. ಹೊತ್ತಿಗೆ ಭಾರತೀಯ ಉಪಖಂಡದ ಉತ್ತರಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಬದಲಾವಣೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಸಿಂಧೂ ನಾಗರಿಕತೆಯು ಸುಮಾರು 2000 ಬಿ.ಸಿ.ಗಳಿಂದ (ಅಥವಾ ಬಹುಶಃ 1750 ಬಿ.ಸಿ.ಗಳಷ್ಟು ತಡವಾಗಿ) ಕುಸಿಯಿತು, ಮತ್ತು ಗಂಗಾ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡನೇ ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚು ಶಾಶ್ವತ ನಗರೀಕರಣಕ್ಕೆ ವೇದಿಕೆ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಉದ್ಯೋಗದ ಹೊಸ ಪ್ರದೇಶಗಳು ಹರಪ್ಪನ್ ಪ್ರದೇಶದ ತಿರುಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅತಿಕ್ರಮಿಸುತ್ತವೆ. ಪಂಜಾಬ್ ಮತ್ತು ಗುಜರಾತ್‌ನಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗದ ಮುಂದುವರಿಕೆ ಇತ್ತು ಮತ್ತು ನಗರೀಕರಣದತ್ತ ಹೊಸ ಒತ್ತು ಬಂದಿದ್ದು ಪಂಜಾಬ್‌ನಿಂದ ಗಂಗಾ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಜನರು ವಲಸೆ ಬಂದಿದ್ದರಿಂದ.

 

ಆರಂಭಿಕ ವೈದಿಕ ಅವಧಿ

ಮೇಲೆ ಚರ್ಚಿಸಿದ ಪುರಾತತ್ತ್ವ ಶಾಸ್ತ್ರದ ಪರಂಪರೆಯ ಜೊತೆಗೆ, ಈ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಆರಂಭಿಕ ಸಾಹಿತ್ಯ ದಾಖಲೆಯಾದ ವೇದಗಳು ಉಳಿದಿವೆ. ಪುರಾತನ, ಅಥವಾ ವೈದಿಕ, ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿ ಸಂಯೋಜನೆಗೊಂಡಿದ್ದು, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ 1500 ಮತ್ತು 800 ಬಿ.ಸಿ.ಗಳ ನಡುವೆ ಇದೆ, ಮತ್ತು ಮೌಖಿಕವಾಗಿ ಹರಡುತ್ತದೆ, ವೇದಗಳು ನಾಲ್ಕು ಪ್ರಮುಖ ಪಠ್ಯಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿವೆ-ರಿಗ್-, ಸಾಮ-, ಯಜುರ್- ಮತ್ತು ಅಥರ್ವವೇದ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ig ಗ್ವೇದವು ಮುಂಚಿನದು ಎಂದು ನಂಬಲಾಗಿದೆ. ಈ ಗ್ರಂಥಗಳು ಆರ್ಯನ್ನರು (ಸಂಸ್ಕೃತ ಆರ್ಯದಿಂದ, “ಉದಾತ್ತ” ದಿಂದ) ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಇಂಡೋ-ಯುರೋಪಿಯನ್-ಮಾತನಾಡುವ ಜನರಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತುತ ಸ್ತೋತ್ರಗಳು, ಮೋಡಿಗಳು, ಮಂತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ಅವಲೋಕನಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿವೆ, ಅವರು ಇರಾನಿನ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಂದ ಭಾರತವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಆರ್ಯನ್ನರ ಮೂಲಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳು, ಅವರ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಆರ್ಯನ್ ಎಂದೂ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಇದು ಇಂಡೋ-ಯುರೋಪಿಯನ್ ತಾಯ್ನಾಡು ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ. 17 ಮತ್ತು 18 ನೇ ಶತಮಾನಗಳಲ್ಲಿ, ಸಂಸ್ಕೃತವನ್ನು ಮೊದಲು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದ ಯುರೋಪಿಯನ್ ವಿದ್ವಾಂಸರು ಅದರ ವಾಕ್ಯರಚನೆ ಮತ್ತು ಗ್ರೀಕ್ ಮತ್ತು ಲ್ಯಾಟಿನ್ ಭಾಷೆಯ ಶಬ್ದಕೋಶದಲ್ಲಿನ ಹೋಲಿಕೆಯಿಂದ ಆಘಾತಕ್ಕೊಳಗಾದರು. ಈ ಮತ್ತು ಇತರ ಸಂಬಂಧಿತ ಭಾಷೆಗಳಿಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ವಂಶಾವಳಿ ಇತ್ತು ಎಂಬ ಸಿದ್ಧಾಂತಕ್ಕೆ ಇದು ಕಾರಣವಾಯಿತು, ಇದನ್ನು ಇಂಡೋ-ಯುರೋಪಿಯನ್ ಭಾಷೆಗಳ ಗುಂಪು ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಯಿತು. ಇದು ಇಂಡೋ-ಯುರೋಪಿಯನ್-ಮಾತನಾಡುವ ಜನರು ಸಾಮಾನ್ಯ ತಾಯ್ನಾಡನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು, ಇದರಿಂದ ಅವರು ಏಷ್ಯಾ ಮತ್ತು ಯುರೋಪಿನ ವಿವಿಧ ಭಾಗಗಳಿಗೆ ವಲಸೆ ಬಂದರು. ಈ ಸಿದ್ಧಾಂತವು ಮೂಲ ತಾಯ್ನಾಡು ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ಹರಡುವ ಅವಧಿ ಅಥವಾ ಅವಧಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತೀವ್ರವಾದ ಊಹಾಪೋಹಗಳನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸಿತು. ವೈದಿಕ ಭಾರತದ ಅಧ್ಯಯನವು ಇನ್ನೂ "ಆರ್ಯನ್ ಸಮಸ್ಯೆ" ಯಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿದೆ, ಇದು ಈ ಅವಧಿಯ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಒಳನೋಟಕ್ಕಾಗಿ ನಿಜವಾದ ಹುಡುಕಾಟವನ್ನು ಮೋಡ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಇಂಡೋ-ಯುರೋಪಿಯನ್ ಭಾಷಿಕರ ವಲಸೆ ಇತ್ತು, ಬಹುಶಃ ಅಲೆಗಳಲ್ಲಿ, 2 ನೇ ಸಹಸ್ರಮಾನದ ಬಿಸಿಯ ಹಿಂದಿನದು, ಪಶ್ಚಿಮ ಏಷ್ಯಾದ ಪುರಾತತ್ವ ಮತ್ತು ಶಿಲಾಶಾಸನ ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳಿಂದ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಕುದುರೆ ಮತ್ತು ರಥವನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿದ ಮತ್ತು ಇಂಡೋ-ಯುರೋಪಿಯನ್ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಕಸ್ಸೈಟ್‌ಗಳ 1760 ಬಿ.ಸಿ.ಗಳ ಆಗಮನಕ್ಕೆ ಮೆಸೊಪಟ್ಯಾಮಿಯಾ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಯಿತು. 2 ನೇ ಸಹಸ್ರಮಾನದ ಆರಂಭದ ಬಗ್ಗೆ ಅನಾಟೋಲಿಯಾಕ್ಕೆ ಆಗಮಿಸಿದ ಹಿಟ್ಟೈಟ್‌ಗಳ ನಡುವೆ ಸುಮಾರು 1400 ಬಿ.ಸಿ.ಯಿಂದ ಒಂದು ಒಪ್ಪಂದ, ಮತ್ತು ಮಿಟನ್ನಿ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವು ಹಲವಾರು ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿತು-ಇಂದರಾ, ಉರುವ್ನಾ, ಮಿತಿರಾ, ಮತ್ತು ನಸತ್ಯರು (ಋಗ್ವೇದದಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರ ಎಂದು ಸಂಭವಿಸುವ ಹೆಸರುಗಳು) , ವರುಣ, ಮಿತ್ರ ಮತ್ತು ಅಶ್ವಿನ್‌ಗಳು). ಅದೇ ದಿನಾಂಕದ ಅನಾಟೋಲಿಯಾದ ಬೊಗಾಜ್ಕೈನಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಶಾಸನವು ಕುದುರೆಗಳ ತರಬೇತಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಇಂಡೋ-ಯುರೋಪಿಯನ್ ತಾಂತ್ರಿಕ ಪದಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ, ಇದು ಮಧ್ಯ ಏಷ್ಯಾ ಅಥವಾ ದಕ್ಷಿಣ ರಷ್ಯಾದ ಸ್ಟೆಪ್ಪೀಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮೂಲವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಅಕ್ಕಾಡಿಯನ್ ಕ್ಯೂನಿಫಾರ್ಮ್ನಲ್ಲಿ ಟೆಲ್ ಎಲ್-ಅಮರ್ನಾದಲ್ಲಿ (ಮೇಲಿನ ಈಜಿಪ್ಟ್ನಲ್ಲಿ) ಬರೆದ ಸುಮಾರು 1400 ಬಿ.ಸಿ.ವರೆಗಿನ ಕ್ಲೇ ಮಾತ್ರೆಗಳು, ಇಂಡೋ-ಯುರೋಪಿಯನ್ ರಾಜಕುಮಾರರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತವೆ.

ಭಾರತಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ, ಇರಾನಿನ ಪ್ರಸ್ಥಭೂಮಿ ಇದೇ ರೀತಿಯ ವಲಸೆಗೆ ಒಳಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಇರಾನಿನ ಆರ್ಯ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ವೇದಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸುವುದು ಗಮನಾರ್ಹವಾದ ಪತ್ರವ್ಯವಹಾರಗಳನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಇರಾನಿನ ಆರ್ಯರ ಒಂದು ಶಾಖೆ ಉತ್ತರ ಭಾರತಕ್ಕೆ ವಲಸೆ ಬಂದು ಸಪ್ತಾ ಸಿಂಧು ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿತು, ಇದು ಉತ್ತರದ ಕೋಬುಲ್ ನದಿಯಿಂದ ಸರಸ್ವತಿ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣದ ಗಂಗಾ-ಯಮುನಾ ದೋವಾಬ್ ವರೆಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸಿದೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರ ನದಿಯಾಗಿರುವ ಸರಸ್ವತಿ ನಂತರದ ವೈದಿಕ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಒಣಗಿ ಹೋಗಿದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಲಾಗಿದೆ. ದೇವತೆಯೆಂದು ಗ್ರಹಿಸಲಾಗಿದೆ (ಸರಸ್ವತಿ ನೋಡಿ), ಇದನ್ನು ನಂತರದ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವ ಮತ್ತು ಲಿಖಿತ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಆವಿಷ್ಕಾರಕ ಮತ್ತು ವೇದಗಳ ಪ್ರಚಾರಕ ಬ್ರಹ್ಮನ ಪತ್ನಿ ಎಂದು ನಿರೂಪಿಸಲಾಯಿತು. ಸಪ್ತ ಸಿಂಧು ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಋಗ್ವೇದದ ಬಹುಪಾಲು ಸ್ತುತಿಗೀತೆಗಳನ್ನು ರಚಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಋಗ್ವೇದವನ್ನು 10 ಮಂಡಲಗಳಾಗಿ (ಪುಸ್ತಕಗಳು) ವಿಂಗಡಿಸಲಾಗಿದೆ, ಅದರಲ್ಲಿ 10 ನೆಯ ಭಾಗವು ಇತರರಿಗಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ತಡವಾಗಿದೆ ಎಂದು ನಂಬಲಾಗಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಂಡಲವು ಹಲವಾರು ಸ್ತುತಿಗೀತೆಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ, ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಂಡಲಗಳನ್ನು ಪುರೋಹಿತ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಆಹ್ವಾನಗಳು, ಧಾರ್ಮಿಕ ಸ್ತುತಿಗೀತೆಗಳು, ಯುದ್ಧ ಸ್ತೋತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ನಿರೂಪಣಾ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳನ್ನು ಪಠ್ಯಗಳು ಒಳಗೊಂಡಿವೆ. 9 ನೇ ಮಂಡಲವು ಸೋಮಾಗೆ ಮೀಸಲಾಗಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಸ್ತುತಿಗೀತೆಗಳ ಸಂಗ್ರಹವಾಗಿದೆ, ಇದು ಆಚರಣೆಯ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಕುಡಿದ ಅಪರಿಚಿತ ಭ್ರಾಮಕ ರಸವಾಗಿದೆ.

ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯ ಕೆಲವು ಘಟನೆಗಳು ಸ್ತುತಿಗೀತೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಬಂಧಿಸಿವೆ. 10 ಮುಖ್ಯಸ್ಥರು ಅಥವಾ ರಾಜರ ಯುದ್ಧದ ವಿವರಣೆಯು ಬಹುಶಃ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾಗಿದೆ: ದಕ್ಷಿಣ ಪಂಜಾಬ್‌ನ ಪ್ರಮುಖ ಭರತರ ರಾಜನಾದ ಸುದಾಸ್ ತನ್ನ ಪಾದ್ರಿ ವಿಶ್ವಮಿತ್ರನನ್ನು ವಸಿಷ್ಠನೊಂದಿಗೆ ಬದಲಾಯಿಸಿದಾಗ, ವಿಶ್ವಮಿತ್ರನು ಪುರು, ಯದು ಸೇರಿದಂತೆ 10 ಬುಡಕಟ್ಟು ಜನಾಂಗದ ಒಕ್ಕೂಟವನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಿದನು. , ಸುದಾಸ್ ವಿರುದ್ಧ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಹೋದ ತುರ್ವಾಶಾಸ್, ಅನು ಮತ್ತು ದ್ರುಹಿಯು. ಭರತರು ಬದುಕುಳಿದರು ಮತ್ತು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸಂಪ್ರದಾಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.ಋಗ್ವೇದದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕುಲದ ತಲೆಯನ್ನು ರಾಜ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ; ಈ ಪದವನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ "ರಾಜ" ಎಂದು ಅನುವಾದಿಸಲಾಗಿದೆ, ಆದರೆ ಇತ್ತೀಚಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿವೇತನವು ಈ ಆರಂಭಿಕ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ "ಮುಖ್ಯ" ವನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಸೂಕ್ತವೆಂದು ಸೂಚಿಸಿದೆ. ಅಂತಹ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದರೆ, ವೈದಿಕ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಾರ್ಪಸ್ ಅನ್ನು ಹಿಂದಿನ ಕುಲ ಸಂಘಟನೆಯಿಂದ ರಾಜತ್ವದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯ ಕ್ರಮೇಣ ವಿಕಾಸವನ್ನು ದಾಖಲಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಬಹುದು. ಕುಲಗಳ ಪೈಕಿ ಆರ್ಯನ್ ಮತ್ತು ಆರ್ಯೇತರರ ನಡುವೆ ಸ್ವಲ್ಪ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ, ಆದರೆ ಸ್ತೋತ್ರಗಳು ದಾಸಿಯಸ್ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಜನರನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತವೆ, ಅವರು ಅನ್ಯ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಗಾಢ ಮೈಬಣ್ಣವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರು ಮತ್ತು ವಿಚಿತ್ರ ದೇವರುಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಕೆಲವು ದಾಸಿಯಸ್ ದನಕರುಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧರಾಗಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಕೋಟೆಯ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ (ಪುರಾಗಳಲ್ಲಿ) ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಇದನ್ನು ಆಗಾಗ್ಗೆ ಇಂದ್ರ ದೇವರು ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ದಾಸಿಯಸ್ ಜೊತೆಗೆ, ಶ್ರೀಮಂತ ಪ್ಯಾನಿಗಳು ಇದ್ದರು, ಅವರು ಪ್ರತಿಕೂಲರಾಗಿದ್ದರು ಮತ್ತು ದನಗಳನ್ನು ಕದ್ದಿದ್ದಾರೆ.

ಆರಂಭಿಕ ವೈದಿಕವು ಅಲೆಮಾರಿ ಗ್ರಾಮೀಣ ಧರ್ಮದಿಂದ ಗ್ರಾಮೀಣ ಮತ್ತು ಕೃಷಿ ಆರ್ಥಿಕತೆಗಳನ್ನು ಬೆಸೆಯುವ ಹಳ್ಳಿ ಸಮುದಾಯಗಳಿಗೆ ಪರಿವರ್ತನೆಯ ಅವಧಿಯಾಗಿದೆ. ಯುದ್ಧವನ್ನು ಸೂಚಿಸಲು ಅಂತರ್ವರ್ಧಕ ರಕ್ತಸಂಬಂಧಿ ಗುಂಪು ಮತ್ತು ಗವಿಷ್ಠಿ (“ಹಸುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವುದು”) ಅನ್ನು ಸೂಚಿಸಲು ಗೋತ್ರ (“ಕೌಪೆನ್”) ಪದಗಳ ಬಳಕೆಯಿಂದ ಸೂಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ ದನಗಳು ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರಬಲ ಸರಕುಗಳಾಗಿವೆ. ಪಿತೃಪ್ರಧಾನ ವಿಸ್ತೃತ ಕುಟುಂಬ ರಚನೆಯು ನಿಯೋಗಾ (ಲೆವಿರೇಟ್) ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು, ಇದು ವಿಧವೆಯೊಬ್ಬರಿಗೆ ತನ್ನ ಗಂಡನ ಸಹೋದರನನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗಲು ಅನುಮತಿ ನೀಡಿತು. ಕುಟುಂಬಗಳ ಸಮುದಾಯವು ಗ್ರಾಮವನ್ನು ರಚಿಸಿತು. ವಿಷ್ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ "ಕುಲ" ಎಂದು ಅರ್ಥೈಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಕುಲದ ಜೋಡಣೆಗಳು ಆರಂಭಿಕ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ್ಗೆ ಕಂಡುಬರುತ್ತಿವೆ. ವಿಧಾ, ಸಮಿತಿ ಮತ್ತು ಸಭೆಯಂತಹ ವಿವಿಧ ವರ್ಗಗಳ ಸಭೆಗಳನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾಗಿದೆ, ಆದರೂ ಈ ವರ್ಗಗಳ ನಡುವಿನ ನಿಖರವಾದ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಲ್ಲ. ಯಾಜಕನಿಗಾಗಿ ಕುಲವು ಕೂಡಿಕೊಂಡಿತು, ಪಾದ್ರಿ ನಡೆಸಿದ ವೈದಿಕ ತ್ಯಾಗ, ಅವರ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕಾರ್ಯಗಳು ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಖಾತ್ರಿಪಡಿಸಿದವು ಮತ್ತು ಮುಖ್ಯಸ್ಥನನ್ನು ಶೌರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದವು. ಮುಖ್ಯಸ್ಥರು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಕುಲವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಯುದ್ಧ ನಾಯಕರಾಗಿದ್ದರು, ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ಬಾಲಿ (“ಗೌರವ”) ಪಡೆದರು. ಪ್ರಾಚೀನ ಜರ್ಮನಿಕ್ ಕಾನೂನಿನ ವರ್ಜಿಲ್ಡ್ ಅನ್ನು ಹೋಲುವ ತತ್ತ್ವದ ಪ್ರಕಾರ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ನಿಗದಿಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ, ಆ ಮೂಲಕ ಅನ್ಯಾಯಕ್ಕೊಳಗಾದ ಅಥವಾ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸಾಮಾಜಿಕ ಶ್ರೇಣಿಯು ಅವನ ಅಥವಾ ಅವನ ಬದುಕುಳಿದವರಿಗೆ ನೀಡಬೇಕಾದ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತದೆ.

 

ನಂತರದ ವೈದಿಕ ಅವಧಿ (ಸಿ. 800 - ಸಿ. 500 ಬಿ.ಸಿ.ಇ)

ಈ ಅವಧಿಯ ಪ್ರಮುಖ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಮೂಲಗಳು ಸಾಮ-, ಯಜುರ್- ಮತ್ತು ಅಥರ್ವೇದ (ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಧಾರ್ಮಿಕ ಗ್ರಂಥಗಳು), ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು (ಆಚರಣೆಯ ಕುರಿತ ಕೈಪಿಡಿಗಳು), ಮತ್ತು ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳು (ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳು) ಮತ್ತು ಆರಣ್ಯಕಗಳು (ತಾತ್ವಿಕ ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪ್ರವಚನಗಳ ಸಂಗ್ರಹಗಳು). ಕಾರ್ಪಸ್‌ನೊಂದಿಗೆ ಸಂಯೋಜಿತವಾಗಿರುವುದು ಸೂತ್ರ ಗ್ರಂಥಗಳು, ಇತರ ಕೃತಿಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ವಿವರಣಾತ್ಮಕ ಸಾಧನಗಳು, ತ್ಯಾಗ ಮತ್ತು ಸಮಾರಂಭಗಳು, ದೇಶೀಯ ಆಚರಣೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಕಾನೂನು ಸಂಬಂಧಗಳ ಕೈಪಿಡಿಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುತ್ತದೆ. ಪಠ್ಯಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪರಿಷ್ಕರಿಸಲಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಅವುಗಳನ್ನು ಆರಂಭಿಕ ಅವಧಿಗೆ ನಿಖರವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಕಾಲದ ಧರ್ಮ-ಸೂತ್ರ ಗ್ರಂಥಗಳು ನಂತರದ ಶತಮಾನಗಳ ಸಾಮಾಜಿಕ-ಕಾನೂನು ಧರ್ಮ-ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ನ್ಯೂಕ್ಲಿಯಸ್ಗಳಾಗಿವೆ.

ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ಈ ಹಿಂದೆ ಎರಡು ಪ್ರಮುಖ ಭಾರತೀಯ ಮಹಾಕಾವ್ಯಗಳಾದ ಮಹಾಭಾರತ ಮತ್ತು ರಾಮಾಯಣವನ್ನು ಈ ಅವಧಿಗೆ ನಿಯೋಜಿಸಿದ್ದರು, ಆದರೆ ನಂತರದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿವೇತನವು ಈ ದಿನಾಂಕಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿ ತೋರಿಸಿದೆ. ಎರಡೂ ಕೃತಿಗಳು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಮತ್ತು ಪೌರಾಣಿಕ ಮಿಶ್ರಣಗಳಾಗಿವೆ, ಎರಡೂ ಪುನಃ ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟವು ಮತ್ತು ಸಂಪಾದಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು, ಎರಡೂ ಶತಮಾನಗಳ ಆರಂಭದವರೆಗೂ ಆಗಾಗ್ಗೆ ಇಂಟರ್ಪೋಲೇಷನ್ಗಳಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದವು, ಮತ್ತು ನಂತರ ಎರಡೂ ತಮ್ಮ ವೀರರ ವಿರೂಪತೆಯೊಂದಿಗೆ ಪವಿತ್ರ ಸಾಹಿತ್ಯವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಂಪ್ರದಾಯಕ್ಕೆ ಅವು ಮುಖ್ಯವಾದವು, ಅವುಗಳನ್ನು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಅವಧಿಯೊಂದಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮಹಾಭಾರತದ ಕೇಂದ್ರ ಘಟನೆ, ಅವರ ಭೌಗೋಳಿಕ ಸೆಟ್ಟಿಂಗ್ ಮೇಲಿನ ಗಂಗಾ-ಯಮುನಾ ದೋವಾಬ್ ಮತ್ತು ಪಕ್ಕದ ಪ್ರದೇಶಗಳು, ಇದು ಕೌರವರು ಮತ್ತು ಪಾಂಡವರ ಎರಡು ಗುಂಪುಗಳ ಸೋದರಸಂಬಂಧಿಗಳ ನಡುವಿನ ಯುದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಯುದ್ಧದ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ದಿನಾಂಕ ಸುಮಾರು 3102 ಬಿ.ಸಿ. ಆಗಿದ್ದರೂ, ಹೆಚ್ಚಿನ ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ನಂತರದದನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ರಾಮಾಯಣದ ಘಟನೆಗಳು ಮಧ್ಯ ಗಂಗಾ ಕಣಿವೆ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿವೆ, ನಂತರದ ಮಧ್ಯಪ್ರವೇಶಗಳು ಈ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತವೆ.

ನಂತರದ ವೈದಿಕ ಕಾರ್ಪಸ್‌ನ ಭೌಗೋಳಿಕ ಗಮನವು ಸಪ್ತ ಸಿಂಧು ಪ್ರದೇಶದಿಂದ ಗಂಗಾ-ಯಮುನಾ ದೋವಾಬ್ ಮತ್ತು ಅದರ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಚಲಿಸುತ್ತದೆ. ಆರ್ಯವರ್ತ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಆರ್ಯರ ಈ ಭೂಮಿಯೊಳಗಿನ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಆಳುವ ಕುಲಗಳಿಗೆ ಹೆಸರಿಸಲಾಯಿತು, ಮತ್ತು ಆರ್ಯವರ್ತದೊಳಗೆ ಆವರಿಸಿರುವ ಪ್ರದೇಶವು ಕ್ರಮೇಣ ಪೂರ್ವ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸಿತು. ಅವಧಿಯ ಅಂತ್ಯದ ವೇಳೆಗೆ, ಕುಲದ ಗುರುತು ಕ್ರಮೇಣ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಗುರುತಿಗೆ ಬದಲಾಯಿತು, ಮತ್ತು ವಸಾಹತು ಪ್ರದೇಶಗಳು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ರಾಜ್ಯಗಳಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡವು. ಆರ್ಯವರ್ತವನ್ನು ಮೀರಿದ ಜನರನ್ನು ಆಲೆಗಳ ಮಾತು ಮತ್ತು ಪದ್ಧತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪರಿಚಯವಿಲ್ಲದ ಅಶುದ್ಧ ಅನಾಗರಿಕರನ್ನು ಮೆಲೆಚಾಸ್ (ಅಥವಾ ಮ್ಲೆಚಾಸ್) ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಯಿತು.