ಭಾರತದ ಇತಿಹಾಸ

                                                                           ಭಾರತದ ಇತಿಹಾಸ

                                                                 

ಭಾರತೀಯ ಉಪಖಂಡ, ದಕ್ಷಿಣ ಏಷ್ಯಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಭೂಕುಸಿತ, ವಿಶ್ವದ ಅತ್ಯಂತ ಹಳೆಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ನಾಗರಿಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ. ಈ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ, ಐತಿಹಾಸಿಕ ಉದ್ದೇಶಗಳಿಗಾಗಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ "ಭಾರತ" ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಉಪಖಂಡವನ್ನು ಇಂದಿನ ಭಾರತದ ಗಣರಾಜ್ಯ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಗಣರಾಜ್ಯಗಳು (1947 ರಲ್ಲಿ ಭಾರತದಿಂದ ವಿಭಜಿಸಲಾಗಿದೆ) ಮತ್ತು ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಲಾಗಿದೆ. (ಇದು 1971 ರಲ್ಲಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪಡೆಯುವವರೆಗೂ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಪೂರ್ವ ಭಾಗವನ್ನು ರೂಪಿಸಿತು). ಈ ಎರಡು ದೇಶಗಳ ರಚನೆಯ ನಂತರದ ಇತಿಹಾಸಗಳಿಗಾಗಿ, ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಮತ್ತು ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶವನ್ನು ನೋಡಿ.

 

ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಭಾರತೀಯ ಉಪಖಂಡವು ಮಾನವ ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕೆ ಆಕರ್ಷಕ ಆವಾಸಸ್ಥಾನವನ್ನು ಒದಗಿಸಿದೆ. ದಕ್ಷಿಣದ ಕಡೆಗೆ ಇದು ಸಾಗರದ ವಿಶಾಲ ವಿಸ್ತಾರಗಳಿಂದ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದಿದೆ, ಇದು ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಲು ಒಲವು ತೋರಿತು, ಆದರೆ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಿಮಾಲಯದ ಬೃಹತ್ ಶ್ರೇಣಿಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ, ಇದು ಆರ್ಕ್ಟಿಕ್ ಗಾಳಿ ಮತ್ತು ವಾಯು ಪ್ರವಾಹಗಳಿಂದ ಕೂಡ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದಿದೆ ಮಧ್ಯ ಏಷ್ಯಾದ. ವಾಯುವ್ಯ ಮತ್ತು ಈಶಾನ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಭೂಮಿಯ ಮೂಲಕ ಸುಲಭವಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಬಹುದು, ಮತ್ತು ಆ ಎರಡು ವಲಯಗಳ ಮೂಲಕವೇ ಹೊರಗಿನ ಪ್ರಪಂಚದೊಂದಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆರಂಭಿಕ ಸಂಪರ್ಕಗಳು ನಡೆದವು.

 

ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಇಂಡೋ-ಇರಾನಿನ ಗಡಿ ಪ್ರದೇಶಗಳು, ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಇಂಡೋ-ಮ್ಯಾನ್ಮಾರ್ ಗಡಿ ಪ್ರದೇಶಗಳು ಮತ್ತು ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಿಮಾಲಯಗಳು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ಬೆಟ್ಟಗಳು ಮತ್ತು ಪರ್ವತಗಳ ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಳಗೆ, ಉಪಖಂಡವನ್ನು ವಿಶಾಲವಾಗಿ ಎರಡು ಪ್ರಮುಖ ವಿಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಬಹುದು: ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ , ಸಿಂಧೂ ಮತ್ತು ಗಂಗಾ (ಗಂಗಾ) ನದಿಗಳ ಜಲಾನಯನ ಪ್ರದೇಶಗಳು (ಇಂಡೋ-ಗಂಗೆಟಿಕ್ ಬಯಲು) ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೆ ಡೆಕ್ಕನ್ ಪ್ರಸ್ಥಭೂಮಿ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಪುರಾತನ ಬಂಡೆಗಳ ಬ್ಲಾಕ್. ನದಿ ಜಲಾನಯನ ಪ್ರದೇಶಗಳ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಮೆಕ್ಕಲು ಬಯಲು ಪರಿಸರವನ್ನು ಒದಗಿಸಿತು ಮತ್ತು ನಗರ ಜೀವನದ ಎರಡು ಮಹಾ ಹಂತಗಳ ಏರಿಕೆಗೆ ಗಮನ ನೀಡಿತು: ಸಿಂಧೂ ಕಣಿವೆಯ ನಾಗರಿಕತೆ, ಸಿಂಧೂ ನಾಗರಿಕತೆ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ 3 ನೇ ಸಹಸ್ರಮಾನದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ; ಮತ್ತು, 1 ನೇ ಸಹಸ್ರಮಾನದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ, ಗಂಗಾ. ಈ ವಲಯದ ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೆ, ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಪರ್ಯಾಯ ದ್ವೀಪದಿಂದ ಸರಿಯಾಗಿ ಬೇರ್ಪಡಿಸುವುದು ಬೆಟ್ಟಗಳು ಮತ್ತು ಕಾಡುಗಳ ಪಟ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದು, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಪಶ್ಚಿಮದಿಂದ ಪೂರ್ವಕ್ಕೆ ಚಲಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಇಂದಿಗೂ ಬುಡಕಟ್ಟು ಜನರು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಬೆಲ್ಟ್ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಭಾರತೀಯ ಇತಿಹಾಸದುದ್ದಕ್ಕೂ ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಪಾತ್ರವನ್ನು ವಹಿಸಿದೆ, ಅದು ತುಲನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ತೆಳ್ಳಗಿನ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಾಗಿ ಉಳಿದಿದೆ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ ಏಷ್ಯಾದ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಮುಖ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದುವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಇದು ಉತ್ತರ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಆಕರ್ಷಕ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸುವ ವಿವಿಧ ಮಾರ್ಗಗಳಿಂದ ಹಾದುಹೋಗುತ್ತದೆ. ನರ್ಮದಾ (ನರ್ಬಡಾ) ನದಿಯು ಈ ಬೆಲ್ಟ್ ಮೂಲಕ ಪಶ್ಚಿಮಕ್ಕೆ ಹರಿಯುತ್ತದೆ, ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ವಿಂಧ್ಯ ಶ್ರೇಣಿಯ ಉದ್ದಕ್ಕೂ, ಇದು ಉತ್ತರ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ನಡುವಿನ ಸಾಂಕೇತಿಕ ಗಡಿಯಾಗಿ ದೀರ್ಘಕಾಲದಿಂದ ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

 

ಭಾರತದ ಉತ್ತರ ಭಾಗಗಳು ವ್ಯತಿರಿಕ್ತ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಸರಣಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಇತಿಹಾಸ ಮತ್ತು ತನ್ನದೇ ಆದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ವಾಯುವ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಲೂಚಿಸ್ತಾನ್ ಮೇಲ್ಭಾಗದ ಕಣಿವೆಗಳು (ಈಗ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಬಲೂಚಿಸ್ತಾನದಲ್ಲಿ) ಕಡಿಮೆ ಮಳೆಯ ಪ್ರದೇಶವಾಗಿದ್ದು, ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಗೋಧಿ ಮತ್ತು ಬಾರ್ಲಿಯನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಕಡಿಮೆ ಸಾಂದ್ರತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಅದರ ನಿವಾಸಿಗಳು, ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಬುಡಕಟ್ಟು ಜನರು, ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಇರಾನಿನ ನೆರೆಹೊರೆಯವರಿಗೆ ಹೋಲುತ್ತಾರೆ. ಪಕ್ಕದ ಸಿಂಧೂ ಬಯಲು ಪ್ರದೇಶಗಳು ತೀರಾ ಕಡಿಮೆ ಮಳೆಯ ಪ್ರದೇಶವಾಗಿದೆ, ಆದರೆ ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನದಿಯ ವಾರ್ಷಿಕ ಪ್ರವಾಹ ಮತ್ತು ಆಧುನಿಕ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಲುವೆ ನೀರಾವರಿಯಿಂದ ಅದರ ನೀರನ್ನು ಶೋಷಿಸುವುದು ಕೃಷಿ ಉತ್ಪಾದಕತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದೆ, ಮತ್ತು ಜನಸಂಖ್ಯೆಯು ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಸಾಂದ್ರವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಬಲೂಚಿಸ್ತಾನ್. ಸಿಂಧೂ ಕಣಿವೆಯನ್ನು ಮೂರು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಬಹುದು: ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ಪಂಜಾಬ್‌ನ ಐದು ಉಪನದಿ ನದಿಗಳ ಬಯಲು ಪ್ರದೇಶಗಳಿವೆ (ಪರ್ಷಿಯನ್: ಪಂಜಾಬ್, “ಫೈವ್ ವಾಟರ್ಸ್”); ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಿಂಧೂ ಮತ್ತು ಅದರ ಉಪನದಿಗಳ ಏಕೀಕೃತ ನೀರು ಸಿಂಧ್‌ನ ಮೆಕ್ಕಲು ಬಯಲು ಪ್ರದೇಶಗಳ ಮೂಲಕ ಹರಿಯುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ನೀರು ನೈಸರ್ಗಿಕವಾಗಿ ಸಿಂಧೂ ಡೆಲ್ಟಾದಲ್ಲಿ ಹಾದುಹೋಗುತ್ತದೆ. ನಂತರದ ಪೂರ್ವಕ್ಕೆ ಗ್ರೇಟ್ ಇಂಡಿಯನ್, ಅಥವಾ ಥಾರ್ ಮರುಭೂಮಿ ಇದೆ, ಇದು ಪೂರ್ವಕ್ಕೆ ಡೆಕ್ಕನ್ ಪ್ರಸ್ಥಭೂಮಿ ಪ್ರದೇಶದ ಉತ್ತರದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯ ಅರಾವಳಿ ಶ್ರೇಣಿ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಬೆಟ್ಟದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿದೆ. ಅವುಗಳ ಆಚೆ ರಾಜಸ್ಥಾನದ ಗುಡ್ಡಗಾಡು ಪ್ರದೇಶ ಮತ್ತು ಮಾಲ್ವಾ ಪ್ರಸ್ಥಭೂಮಿ ಇದೆ. ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೆ ಕಥಿಯಾವರ್ ಪರ್ಯಾಯ ದ್ವೀಪವು ಭೌಗೋಳಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕವಾಗಿ ರಾಜಸ್ಥಾನದ ವಿಸ್ತರಣೆಯಾಗಿದೆ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರದೇಶಗಳು ಹಿಂದಿನ ಗುಂಪುಗಿಂತ ತುಲನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ದಟ್ಟವಾದ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ, ಆದರೆ ಸ್ಥಳಾಕೃತಿಯ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಅವು ಸ್ವಲ್ಪಮಟ್ಟಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿರುತ್ತವೆ, ಕನಿಷ್ಠ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕಾಲದಲ್ಲಾದರೂ.

 

ಪಂಜಾಬ್ ಮತ್ತು ರಾಜಸ್ಥಾನದ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ, ಉತ್ತರ ಭಾರತವು ಪಶ್ಚಿಮದಿಂದ ಪೂರ್ವಕ್ಕೆ ವಿಶಾಲವಾಗಿ ಚಲಿಸುವ ಬೆಲ್ಟ್‌ಗಳ ಸರಣಿಯಾಗಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೊಂದುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಉತ್ತರದ ಹಿಮಾಲಯನ್ ಶ್ರೇಣಿಗಳ ತಪ್ಪಲಿನ ರೇಖೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತದೆ. ದಕ್ಷಿಣದ ಪಟ್ಟಿಯು ಭಂಡರ್, ರೇವಾ ಮತ್ತು ಕೈಮೂರ್ ಪ್ರಸ್ಥಭೂಮಿಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಂತೆ ವಿಂಧ್ಯ ಶ್ರೇಣಿಯೊಂದಿಗೆ ನಿಕಟ ಒಡನಾಟದಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಬೆಂಗಾವಲುಗಳಿಂದ ಮುರಿದುಹೋದ ಗುಡ್ಡಗಾಡು, ಅರಣ್ಯ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ. ಮಧ್ಯ ಭಾರತ ಮತ್ತು ಹಿಮಾಲಯದ ಬೆಟ್ಟಗಳ ನಡುವೆ ಗಂಗಾ ನದಿ ಕಣಿವೆ ಸೂಕ್ತವಾಗಿದೆ, ಇದು ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಾಂದ್ರತೆಯ ಜನಸಂಖ್ಯೆ, ಮಧ್ಯಮ ಮಳೆ ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚಿನ ಕೃಷಿ ಉತ್ಪಾದಕತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. 1 ನೇ ಸಹಸ್ರಮಾನದ ಆರಂಭದಿಂದಲೂ, ಈ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವಲ್ಲಿ ಭತ್ತದ ಕೃಷಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿದೆ ಎಂದು ಪುರಾತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರವು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಗಂಗಾ ಕಣಿವೆ ಮೂರು ಪ್ರಮುಖ ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಭಜನೆಯಾಗುತ್ತದೆ: ಪಶ್ಚಿಮಕ್ಕೆ ಗಂಗಾ-ಯಮುನಾ ದೋವಾಬ್ (ಎರಡು ನದಿಗಳ ಸಂಗಮದಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡ ಭೂ ಪ್ರದೇಶ); ಸಂಗಮದ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯ ಗಂಗಾ ಕಣಿವೆ ಇದೆ, ಇದರಲ್ಲಿ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಭತ್ತದ ಕೃಷಿ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿರುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಆಗ್ನೇಯ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸಂಯೋಜಿತ ಗಂಗಾ ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರ ನದಿಗಳ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಡೆಲ್ಟಾ ಇದೆ. ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರವು ಈಶಾನ್ಯದಿಂದ ಹರಿಯುತ್ತದೆ, ಟಿಬೆಟಿಯನ್ ಹಿಮಾಲಯದಿಂದ ಏರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಪರ್ವತಗಳಿಂದ ಅಸ್ಸಾಂ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತದೆ, ಪೂರ್ವಕ್ಕೆ ಪಾಟ್ಕೈ ಬಮ್ ಶ್ರೇಣಿ ಮತ್ತು ನಾಗಾ ಬೆಟ್ಟಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ಮಿಕಿರ್, ಖಾಸಿ, ಜೈಂಟಿಯಾ ಮತ್ತು ಗರೋಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರೆದಿದೆ. ಬೆಟ್ಟಗಳು. ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಈಶಾನ್ಯದಿಂದ ಪ್ರಭಾವಗಳು ಭಾರತವನ್ನು ತಲುಪಿದವು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಪುರಾವೆಗಳಿವೆ, ಅವು ವಾಯುವ್ಯದಿಂದ ಆಗಮಿಸಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೂ ಸಹ.

 

ಡೆಕ್ಕನ್ ಪ್ರಸ್ಥಭೂಮಿಯ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಕ್ರಮೇಣ ಪೂರ್ವ ದಿಕ್ಕಿನ ಕುಸಿತವಿದೆ, ಇದು ಅದರ ಪ್ರಮುಖ ನದಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳಾದ ಮಹಾನದಿ, ಗೋದಾವರಿ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಕಾವೇರಿ (ಕಾವೇರಿ) ಗಳನ್ನು ಬಂಗಾಳಕೊಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ವಿತರಿಸುತ್ತದೆ. ಡೆಕ್ಕನ್‌ನ ಪಶ್ಚಿಮ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 3,000 ಅಡಿಗಳು (1,000 ಮೀಟರ್) ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಏರುತ್ತಿರುವ ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳು ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಬೆಂಗಾವಲು ಅರೇಬಿಯನ್ ಸಮುದ್ರದಿಂದ ಬರುವ ಗಾಳಿಯ ತೇವಾಂಶವನ್ನು ಬಲೆಗೆ ಬೀಳಿಸುತ್ತದೆ, ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನೈಋತ್ಯ ಮಾನ್ಸೂನ್ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಕಿರಿದಾದ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಉಷ್ಣವಲಯದ ಮಾನ್ಸೂನ್ ಹವಾಮಾನವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಕರಾವಳಿ ಮತ್ತು ಡೆಕ್ಕನ್ ಅನ್ನು ಗಮನಾರ್ಹ ಮಳೆಯಿಂದ ವಂಚಿತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಎತ್ತರದ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನೋಪ್ಯಾಕ್ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು ಈ ಪ್ರದೇಶವು ಅದರ ಹರಿವಿನ ಹರಿವಿನ ಮಳೆಯ ಮೇಲೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿದೆ. ಜೂನ್‌ನಲ್ಲಿ ನೈಋ   ತ್ಯ ಮಾನ್ಸೂನ್‌ನ ಆಗಮನವು ಪರ್ಯಾಯ ದ್ವೀಪ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ವಾರ್ಷಿಕ ಘಟನೆಯಾಗಿದೆ.